In mijn fotografie draait het om aandacht: mensen die elkaar werkelijk zien. Geen gepolijste perfectie, maar het moment waarop iemand stilstaat in zichzelf, bij de ander, in het nu.
Er zijn van die momenten die je niet kunt regisseren. Een blik die iets langer blijft hangen, een knuffel van een geliefde, een stilte waarin niemand iets hoeft te zeggen. Een lach die overslaat in tranen of andersom.
Ik volg wat er gebeurt en leg het vast zoals het is, met alle warmte, gekkigheid en ontroering die daarbij hoort. Zo hou je geen beeld over van hoe het eruitzag, maar van hoe het voelde.
